Historia na śmierć i życie to spektakl, który pozostawia w człowieku więcej wątpliwości niż daje odpowiedzi. Spektakl, który mierzy się z dyskursem, który publicznie wypływa podczas każdego głośnego procesu. Dyskurs, z którym mierzyli się Sofokles, Dostojewski i wielu innych, ponieważ ostatecznych odpowiedzi i aksjomatów brakuje i każdy przypadek wymyka się schematowi. Temat kary odpowiedniej, sprawiedliwej, zadość czyniącej ofierze i jej rodzinie to temat, który nie może mieć jednoznacznej odpowiedzi, a każda próba konstrukcji takiej odpowiedzi będzie tylko aroganckim wyskokiem niewartym zachodu. Nowy spektakl u Modrzejewskiej takiej odpowiedzi nie daje i to jest jego siła. Spektakl rozdrapuje tylko w nas pytania, na które musimy odpowiedzieć sami albo chociaż próbować odpowiedzieć.

W szkole średniej, nauczyciel angielskiego twierdził, że tyle razy tłumaczył już nam wszystkie tryby warunkowe, że paprotki w klasie przesiąknęły już taką wiedzą, że można by z nich robić napar, po wypiciu którego człowiek znałby angielski. I w zasadzie jakby on robił taki napar, to byłby najbogatszym człowiekiem na świecie. Nigdy nie zrealizował tego genialnego biznesplanu, o ile mi wiadomo oczywiście. Może napar nie działał jednak, a może były tego inne powody, nie dowiemy się nigdy. A wiecie czego jeszcze się nie dowiemy? Powiedziałbym, ale nie chcę spoilować.

Jej twórczość, w zasadzie dość mi daleka, jest przeze mnie odbierana zupełnie inaczej, z racji momentu, w którym osiągnęła apogeum popularności. Nosowska czy w ogóle Hey nigdy jakoś do mnie szczególnie nie trafiały, owszem scena grunge'owa to duża część soundtracku mojego nastoletniego życia, ale nigdy też nie traktowałem Heya jako grunge. Ale to było wtedy wszędzie, a ja byłem w ogólniakach, więc chcąc niechcąc mam neuronowe kaniony wyryte piosenkami Nosowskiej.

Fot. Karol Budrewicz. Zdjęcie pochodzi z profilu FB Teatru

Wszystko zaczyna się od tego, że Grześkowi coś wypadło, a Błażeja bolą plecy. Oba problemy są oczywiście w naszym wieku zupełnie normalne i oczywiste. Nie zmienia to jednak faktu, że nasze granie z różnych względów pozostaje często w fazie życzenia. Właśnie, bo o giereczkach będę pisał, bo ostatnio to tylko o teatrze, a ten blog w zasadzie kiedyś był o giereczkach głównie – a przynajmniej mogę tak udawać. Archiwum przepadło, nikt mi niczego nie udowodni.

Wizja świata rozbitego na wyspy to wizja wymuszonego powrotu do wczesnego włoskiego renesansu. Bardzo popularna wizja postapo oraz moje ulubione zakończenie pierwszego Deus Exa. Daje możliwość wyobrażenia sobie różnych środowisk i różnych dróg rozwoju, eksperymentowania z pomysłami. Tak wygląda świat Metra, Fallouta, czy świat Kantyczki dla Leibowitza. Tak wygląda świat przedstawiony w Córce Dyktatora.

Fot. Karol Budrewicz. Zdjęcie pochodzi z profilu FB Teatru

Zamiast pisać o Systemie Sulta, na którego premierze byłem, postanowiłem eksperymentalnie o nim opowiedzieć podczas spaceru.

Tutaj więcej informacji o spektaklu: https://www.teatr.legnica.pl/spektakle/na-afiszu/item/323-system-sulta

Hugh Grant, Patrick Swayze, Jennifer Grey i Andie MacDowell nie grali wczoraj na nowoświatowej scenie legnickiego teatru. Nic nie szkodzi, bo wczoraj dostaliśmy miks komedii romantycznej, musicalu oraz gotyckiej historii grozy, która redefiniuje te gatunki i staje się dla mnie sewrskim wzorcem w każdym z nich.

Zdjęcie pochodzi z profilu FB Teatru

Jest taki zauważalny trend w kulturze, w którym postapokaliptyczne cyfrowe światy nawiązują romans z antykiem. Sztuczne konstrukty studiując fenomen człowieka, sięgają do kolebki filozofii i kultury, przynajmniej w fantastycznych wizjach ludzkości. Spektakl Biegasiewicza wpisuje mi się w ten trend, głównie za sprawą odczłowieczenia bohaterów. Zrobienia z nich konstruktów, memów czy tylko strzępów informacji.

Zdjęcie pochodzi z profilu FB Teatru

To na pierwszy rzut oka są kompletnie różne światy i różne historie, ale tylko na pierwszy rzut oka. Bo w zasadzie w tle mamy ten sam patriarchalny system, w którym los można odmienić tylko w jeden sposób. W sposób, który uczyni cię postacią, tak okrutną, że uczniowie w każdym wieku będą pisać rozprawki o braku uczuć wyższych, chciwości i okrucieństwie. Sposób, który będzie tłumaczony szaleństwem i paktem z szatanem, bo przecież nic innego nie może stać za tak złą postawą. To właśnie czyni Lady Macbeth i Balladynę postaciami tak tragicznymi.

Zdjęcie autorstwa Kamila Derdy pochodzi z profilu FB Autora

Ten jogurt z taniego dyskontu jest jak kotwica, która trzyma ją w starym świecie, jednocześnie jest jej jedynym pożywieniem w tym zupełnie nowym, ale nie różniącym się wiele świecie. Scena jedzenia tego jogurtu niesie niesamowity ładunek emocjonalny, będąc jednocześnie strasznie absurdalną, powodującą nerwowe chichoty i niepokój, spowodowany wyrwaniem widza z komfortu ustalonych ról i udawania. No i przede wszystkim, tę scenę dźwiga znakomicie Aleksandra Listwan i jest to chyba najlepsza scena całego spektaklu.

Zdjęcie pochodzi z profilu FB Teatru