fot. K. Budrewicz, zdjęcie z profliu FB Teatru
Na samym początku wita nas i ostrzega Anna Sienicka. Ostrzega i uspokaja. Żebyśmy się nie bali, bo będzie dużo krwi, ale to nie będzie prawdziwa krew, że ludzie będą cierpieć, ale to tylko aktorzy udający cierpienie. Widz czuje się uspokojony i nie boi się krwi. I dobrze, bo to nie krwi należy się w tym spektaklu bać, a jest to najbardziej przerażająca komedia jaką widziałem.
Zdjęcie pochodzi z profilu FB Teatru
O złodziejach czasu jest ta historia. Można by on niej powiedzieć zwyczajnie, że jest mądra, ale nie wiem czy młodszy target spektaklu nie odbiera takich przymiotów wręcz przeciwnie. Niewątpliwie jednak mogę powiedzieć, że jest to dla mnie jedna z najlepiej opowiedzianych scenicznie historii dla dzieci.
zdjęcie z profilu [FB Teatru](zdjęcie z profilu FB Teatru)
Było nie było, jest to dla mnie pewien rodzaj powrotu i chociaż myślałem, że niekoniecznie wszytko pamiętam, to byłem w stanie odtworzyć w głowie cały tekst. Co znacznie utrudnia odbiór. I taki zawodowy aktor to chyba nie bawi się dobrze w teatrze, a przynajmniej nie na sztukach, w których też gra…
zdjęcie autorstwa Karola Budrewicza, pochodzi z profilu FB Teatru
Pomimo, że mechanizmy zachodzące w psychice działają dziś dokładnie tak samo, a stany umysłu nie zmieniły się jakoś szczególnie, można ten tekst bardzo łatwo popsuć. Można by go wręcz odczytać jako dziaderstwo i marudzenie boomera, bo tam są pułapki. Nowakowi udało się ich uniknąć. No i powstał niezły kawał teatru.
*…przede mną —*mówi Bąkowski w utworze Serduszko. I jest to kawał tak dobrej poezji, że w zasadzie to chyba powinienem tylko przepisać te wiersze tutaj i dać sobie spokój.
To projekt (w połowie) Wojtka Bąkowskiego, którego możecie kojarzyć chociażby z duetu Niwea. To jest artysta z Poznania ten Bąkowski (co jest jednym z niewielu pozytywnych aspektów Poznania). Jako artysta działa na wielu różnych polach i ma dość bogatą wikipedię, której nie będę przepisywał. U mnie hasło Bąkowski otwiera klapkę ze znakomitą melorecytowaną poezją. Tym bardziej czekałem z niecierpliwością, kiedy zaczęły pojawiać się pierwsze informacje o płycie Gerdy, a już po pierwszym singlu na YT wiedziałem, że wypełni mi duszę na dłuższą chwilę.
zdjęcie z oficjalnego profilu FB Teatru
Państwo biorą udział w swego rodzaju eksperymencie, bo ja jeszcze nigdy tego nie robiłam wcześniej. Mówi do nas Agda i każe nam się przedstawiać dodając na końcu takie hahaha. No i nie ma czwartej ściany, bo i teoretycznie nie ma też pozostałych trzech, bo nie jesteśmy w teatrze, tylko w garderobie, gdzie odbywa się meta-teatr.
Fot. Karol Budrewicz — zdjęcie pochodzi z oficjalnego profilu FB teatru
Ja tych dziejów tego grzechu kompletnie nie znałem, co z jednej strony bardzo utrudnia odbiór, ale z drugiej, czystość umysłu nieskażona znajomością tematu nadaje tak przedstawionemu tekstowi nowe możliwości interpretacyjne. Nawet czasem może wbrew woli i chęci autorów przedstawienia.
piękne rorschachowe serce z okładki programu
Jeżeli baśń, z całym jej baśniowych charakterem, wrzucimy w codzienność realnego świata, i zrobimy to dobrze, to ta magia, którą tak uwielbiamy, zacznie nagle zwyczajnie przerażać. To stara prawda jest, bo baśnie są w pewnym sensie przerażające, ale fascynują nierealnością. Paweł Wolak dał nam baśń realną, codzienną. Studenci Wydziału Aktorskiego Akademii Sztuk Teatralnych ubrali ją w pełną strachu i obłędu ale znakomitą przy tym oprawę.
Zdjęcie pochodzi z oficjalnego profilu FB
No więc, chodzi głównie o to, że nie jest to jakaś szczególna dla tych akurat muzyków sytuacja. Taka kolacja wyglądałaby podobnie, gdyby miał się spotkać Beckett z Joyce'm czy Picasso z Rembrandtem. Jest to pewna uniwersalna historia, która zdarza się w różnych konfiguracja, ale zawsze będzie przebiegać podobnie.
kadr z serialu
Tak, tak. Długo czekałem na jakiś porządny serial w post apokaliptycznych klimatach. Oczywiście ostatnimi czasy postawie takich produkcji niesamowicie dużo, ale jakoś bardzo szybko mnie zniechęcają. To po części trochę klęska urodzaju, bo w najtisach wiele bym oddał za seriale, które teraz komentuję teraz cichym podnosowym meh.